POWr Social Media Icons

Friday, March 24, 2017

On 22 March 2017, the Unrepresented Nations and Peoples Organization (UNPO), in collaboration with the People’s Alliance for Freedom and Democracy (PAFD) and Mrs Liliana Rodrigues, Member of the European Parliament from the Group of the Progressive Alliance of Socialists & Democrats (S&D), held a conference at the European Parliament in Brussels entitled “Women’s Inferno in Ethiopia: The Plight of Women from Ogaden, Oromo, Benishangul-Gumuz, Gambella & Sidama”. The conference assembled a wide variety of perspectives on the compound struggles facing marginalised populations within Ethiopia and, more specifically, the dismal condition of women’s rights within the country. The speakers covered topics ranging from the famine and cholera in Ogaden to child abduction in Gambella to the Irrecha massacre in Oromiya, with the main themes of minority suffering and gender-based violence recurring throughout the presentations. With nearly 100 participants attending and more than 10,000 viewers following the event’s live stream on Facebook, the conference succeeded in drawing much needed attention to the seemingly intractable and unending cycle of human rights violations in Ethiopia. 
After welcoming speakers and participants from across the globe, the conference’s host, MEP Liliana Rodrigues, opened the event by expressing that the responsibility to stop the atrocities in Ethiopia belongs to us all: “We are here to help break the silence.” Dr Shigut Geleta, of the Oromo Liberation Front (OLF), reminded the audience that large donors, such as the European Union and the United States, continue to provide substantial aid to Ethiopia despite the country’s heinous human rights record. Dr Geleta emphasised that this aid has been crucial in maintaining the ruling coalition’s stranglehold on political power in Ethiopia. 
Continuing off of this point, Mr Denboba Natie, an executive committee member of the Sidama National Liberation Front, raised the question of how marginalised communities can make their struggle known when internationally sponsored funds are flowing into the authoritarian regime, contributing to their repression. For a moment of reflection, Mr Natie asked the entire conference to stand in silence to honour the pain and sacrifices of these subjugated peoples and of the women and girls who have been victims of gender-based and sexual trauma in Ethiopia. UNPO Secretary General Marino Busdachin made reference to the array of issues affecting these regions, such as land-grabbing, eviction, poverty and extrajudicial killings, ultimately declaring that “enough is enough.”
To open the first panel, a statement by Graham Peebles, freelance writer and director of The Create Trust, was read by moderator and UNPO Programme Officer Julie Duval. Mr Peebles’ statement drew attention to a number of worrying issues in Ethiopia – the lack of independent media sources, the stifling of any political dissent, the routine sexual abuse and rape of imprisoned women – all of which contribute to the precarious condition of human rights for marginalised populations. Ms Ajo Agwa of the Gambella People’s Liberation Movement and the Gambella Women’s Association gave a poignant overview of the ongoing violence in her region, where public schools and medical clinics are looted, children are abducted and civilians are massacred by assailants clad in military uniforms under the guise of enforcing protection along the border with South Sudan. 
The testimony of Ms Dinknesh Dheressa, Chairwoman of the International Oromo Women’s Organization, highlighted the extreme level of state violence in Oromiya, where government security forces have repeatedly “used live ammunition to disperse protests.” 
Mr Garad Mursal, Director of the African Rights Monitor, stated that “civilians in Ogaden, Oromiya, Benishangul-Gumuz, Gambella and Sidama have been subjected to mass murder, torture and rape” by the Ethiopian government and their allies. Mr Mursal explained that due to the famine and the cholera epidemic in the Ogaden region, entire villages of Somalis are being wiped out and yet the Ethiopian government continues to prioritise economic development over fundamental human rights. Following Mr Mursal’s speech, a clip of Mr Peebles’ short documentary entitled Ogaden: Ethiopia’s Hidden Shame was shown in which Somali women give first-hand accounts of the sexual violence and torture they endured at the hands of Ethiopian security forces.
The second panel focussed more exclusively on women’s rights and sexual violence. Mrs Rodrigues reminded the audience that Ethiopia is hardly a unique case when it comes to sexual abuse and rape being used as a weapon of war. She called for accountability measures to be enacted by the Ethiopian government to guarantee that the perpetrators of these crimes are brought to justice, but also to provide physical and psychological care for victims of sexual trauma. Significantly, Mrs Rodrigues emphasised that there must be liability where foreign aid is concerned, and she urged the European Union to put Ethiopia at the top of its agenda.
MEP Julie Ward (S&D) succinctly but powerfully intoned that “The root cause of violence against women and girls is inequality.” In considering the effects of how widespread sexual violence has contributed to the devastation of marginalised communities in Ethiopia, Ms Ward stressed that as a war tactic, mass rape is constitutive of genocide and ethnic cleansing. She further declared it “absolutely wrong that EU aid money should be in any way complicit in these human rights violations and crimes of sexual violence”.
Oromo medical doctor Dr Baro Keno Deressa reiterated Ms Ward’s statements about rape being used as a tool of war in Ethiopia, where sexual violence is used strategically to terrorise and ultimately destroy marginalised communities. He maintained that “it is a violation of human rights when women are not given the right to plan their own families”. Moreover, women from these regions are deliberately excluded from the women’s empowerment programmes touted by the Ethiopian government as a model of their progress. Both Dr Deressa and Ms Mariam Ali, an activist currently studying at the School of Oriental and African Studies in London, asserted that rape has become institutionalised in Ethiopia.
In closing the second panel, Ms Ali provided a summary of facts about the situation in the Ogaden region, including that the Ethiopian army’s blockade has kept independent journalists and medical officials from entering the region. The population is being starved by a “man-made famine”, and Ms Ali affirms that women are subjected to near-constant rape and torture. Ms Ali ended her speech by addressing these brutal human rights violations with a Somali proverb, “Dhiiga kuma dhaqaaqo?” which translates to “Does your blood not move?"
Mrs Rodrigues and Ms Duval gave the final remarks, addressing both the general human rights situation in Ethiopia and the particular burden born by women from marginalised regions. Mrs Rodrigues underlined once again that action must be taken to see that international funds are solely being used in a fashion that supports human rights and ensures women’s rights. Overall, the conference provided a distinct opportunity for representatives of marginalised groups in the regions of Oromiya, Ogaden, Benishangul-Gumuz, Gambella and Sidama to speak directly to Members of the European Parliament and recount their experiences to a wider audience of human rights activists and civil society actors. A fruitful exchange of views following the official programme brought this important event to a close and allowed representatives from the media, academia, political decision-makers, as well as representatives of civil society and diplomatic missions to engage in a lively discussion.

For more read at the source

Wednesday, March 22, 2017

Project aims to widen team’s world view and make population growth greener
For Ria Tobaccowala, a Chicago native studying in New York, arriving in the fast-growing southern Ethiopian city of Hawassa was a revelation.

“The first plants are going up, the first airport is being constructed and the first non-dirt roads are being built,” she says. “Seeing how that’s impacting people’s lives was eye-opening.” Tobaccowala, who is studying for a dual MBA/MFA (Master of Fine Arts) degree at New York University, had spent the previous three months working with four classmates on a strategic plan to protect a swath of land in Hawassa, 175 miles south of Addis Ababa, the capital. Their objective was to shield Hawassa’s lake from dangerous pollutants, create a public park and bolster local infrastructure to support the city’s expansion. When the team arrived in April, Tobaccowala and her teammates had just a week to finish their proposal before sharing their ideas with Pewodros Gebiba, the city’s mayor. The group’s biggest priority, though, was to “get an understanding of what it’s like to live in a place that’s going through such rapid economic growth”. The NYU Stern students aimed to shield the nearby lake from harmful pollutants and bolster local infrastructure As MBA programmes around the world attempt to impart a global outlook to their students, such understanding is precisely the goal. “I came to business school to become a well-rounded, empathetic global leader,” Tobaccowala says. “I want to understand the changes taking place in the global economy, not just what’s going on in downtown Manhattan.”

At the end of the project, the students presented their proposals to the mayor. Their plan involves the creation of an environmental buffer zone to preserve Lake Hawassa and the large expanse of land that surrounds it, and the development of a commercial boulevard to increase access to the city. Sarada Anne, an MBA student from Hyderabad, was part of the team. “In the beginning, we didn’t know what was possible,” she says. “But by the end of our time there, we all felt incredibly invested in the city. We provided a forward-thinking plan for this city to save its beautiful lake and set itself up for sustainable industrialisation.” Yimegnushal Tadesse is Hawassa’s city manager and worked with the group. “I am really impressed by the students’ work,” she says. “They grasped almost all the challenges that our lake is facing.” In 2011, NYU’s Stern School of Business launched a series of “signature projects” — experiential learning courses on which MBA students work closely with faculty members to tackle complex challenges. Over the past five years, more than 100 students have taken part in 25 projects in countries including Israel, Haiti, Columbia and Mexico.

Participation in the projects “widens students’ perspective of humanity”, says Shlomo “Solly” Angel, a professor at NYU’s Marron Institute of Urban Planning. “Projects like this have nothing to do with making money,” he says. “They have to do with students getting acquainted with people who are so different from them in terms of culture, income and outlook.” Immersing students in unfamiliar, challenging situations provides a stark contrast to the traditional MBA curriculum, he says, adding that even today some business education can be “fairly theoretical”. “Even the case studies are at arm’s length. We want them to be involved in something real that has real consequences and that affects people’s lives.” The growth of such projects comes at a time of changing priorities in business education. Some MBA students are rejecting the conventional post-business-school career path in favour of professional lives that involve “giving back” and greater work-life balance. A study of MBA students and graduates conducted last year by Bain & Company, the consultancy, found that more than half said they intended to prioritise social “impact” over prestige and financial benefits in their jobs. In response, business schools are embracing the mantra of “doing well by doing good”. “The millennials, whether they articulate it or not, want to be part of something larger than themselves,” says Prof Angel. “And we [as schools] are not just about creating the next generation of profit-maximising business leaders.” The MBA team along with Mayor Pewodros Gebiba proposed creating an environmental buffer zone around Hawassa and its lake © Getty Located in the Great Rift Valley, Hawassa has seen a swift rise in population as it changes from a rural region to an industrial city. Local officials estimate that the number of residents reached 351,000 in 2016. Its growth rate between 2000 and 2010 is estimated at more than 6 per cent annually, though officials believe this has accelerated since.

 The aim of the project was to propose ways the city could balance the competing priorities of conservation and economic growth, says Prof Angel. “We wanted to build the capacity and knowledge” of Hawassa’s modestly sized team of city planners and “help them gain control over an environmentally sensitive area so that it doesn’t get run over by developers”, he adds. Before the students arrived in Ethiopia, they researched local business practices studied the city’s policies on land use and zoning. The team also explored the ways in which other municipalities have dealt with similar issues and prepared a preliminary budget for their proposal. Communication with and inside Ethiopia can be difficult. Internet penetration in the country hovers around 11 per cent, according to UN data. “There was limited information, which made the research extremely tough,” says Patrick Lamson-Hall, an urban planner and research scholar at the Stern urbanisation project who advised the students. “It was hard to identify how realistic [the students’ initial ideas] were.” But that is the nature of real-world learning, he says. “In a project like this one the outcomes are not predetermined.”

Students quickly work with the ambiguity of the situation, adds Lamson-Hall. “International development work requires a strong stomach for uncertainty,” he says. “For the students, that caused a bit of anxiety at first. But once they got on the ground in Ethiopia, saw the lake, walked on the land and met the people that wanted the park . . . their trepidation and anxiety subsided.” Yimegnushal Tadesse, the city manager, says there is a high probability that the proposal will be implemented, provided the city can raise the necessary funding. “The regional government, the city administration and the city’s residents have a great concern to protect the lake and its ecosystem. If we can integrate these collective efforts, we can make the project real,” she says, adding that, “access to international environmental funds is very crucial”. For Ria Tobaccowala, an aspiring filmmaker, the experience in Hawassa was different from most MBA projects. “We weren’t just doing this for our careers or so that it could be on our résumés. We were doing the project because we wanted to do good,” she says. “When you have that mindset it helps you stay dedicated.” Business schools are increasing their emphasis on rigorous field experiences in response to what employers are looking for in job candidates, according to Martin Plumlee, an MBA recruiter who runs a boutique executive search company. “Companies want critical thinkers and problem solvers — folks that know how to take a complex problem and come at it from a different perspective,” says Plumlee. Doing real-world projects in business school is an opportunity for students to practise those skills.” Organisations are also seeking employees who are adept at navigating the public and private sectors. “Clients tell me that they want candidates who have that magic sauce of private sector experience and public sector knowledge,” the MBA recruiter says. A demonstrated ability to work across business, government and non-profits provides an edge in today’s job market, he adds. “They’re seen as the people who can drive sustainable change and be the best stewards of resources.”

 Copyright The Financial Times Limited 2017. 

All rights reserved. You may share using our article tools. Please don't cut articles from FT.com and redistribute by email or post to the web.

Tuesday, March 7, 2017

የትራፊክ ሥርዓት የማታውቀው ከተማ

ጠመዝማዛውን መንገድ ጨርሰው የዳዬ ከተማ መግቢያ ላይ ብቅ ሲሉ በርካታ የሞተር ሳይክሎች ይመለከታሉ፡፡ አልፎ አልፎም ባለ ሦስት እግር ባጃጆች ይታያሉ፡፡ ሞተር ሳይክሎቹ ግን ለከተማው ነዋሪዎች ብቸኛ የትራንስፖርት አገልግሎት የሚሰጡ ናቸው፡፡
 መንገዱ ላይ የተኮለኮሉት ሞተረኞች ደንበኛ የተገኘ ሲመስላቸው ተሳፋሪውን ለመውሰድ ይሻማሉ፡፡ ቀልጣፋው የመጣውን ደንበኛ እንደወሰደ ሁሉም ወደ ነበሩበት ይመለሳሉ፡፡ ተራ ጠብቆ መሥራት የሚባል ነገር ያለ አይመስልም፡፡ ይህ ብቻም አይደል በአንድ ሞተር ላይም እስከ ስድስት ተሳፋሪዎችን መጫን የተለመደ ነው፡፡ ጫት፣ ጣውላ፣ ቆርቆሮና ሌሎች ነገሮችም የሚያስጭን ደንበኛ ከተገኘም ዓይናቸውን አያሹም ሞተረኞቹ፡፡
ካሉት የሞተር ሳይክሎች ብዛት አንፃር የከተማው አስፋልት በጣም ጠባብ የሚባል ዓይነት ነው፡፡ ከአቅማቸው በላይ ሰውና የተለያዩ ጭነቶችን የደራረቡ ስምንት የሚሆኑ ሞተሮች በጠባቡ የከተማው አስፋልት ላይ ወዲያና ወዲህ ይከንፋሉ፡፡
አልፎ አልፎ ብቅ ከሚሉት ውጪ ሁሉም የሰሌዳ ቁጥር የላቸውም፡፡ በቁጥሩ ፋንታ ‹ፍቅር›፣ ‹ሁሉ በእርሱ ሆነ› የሚሉ የተለያዩ ጥቅሶች በየሞተሮቹ ጀርባ ላይ ሰፍሯል፡፡ እንዲህ ያሉ ሕገ ወጦችን ለመቆጣጠር የተሠማሩ ትራፊክ ፖሊሶች ሚያሽከረክሩት ተመሳሳይ ሰሌዳ አልባ ሞተሮችን መሆኑ ደግሞ ምንድነው ነገሩ? ያሰኛል፡፡
 አካባቢው እንደ ቡና ያሉ ከፍተኛ ገንዘብ የሚያስገኙ ምርቶች መገኛ በመሆኑ ነዋሪዎቹ ብዙም የገንዘብ ችግር የለባቸውም ሊባል ይችላል፡፡ ከማሳቸው ያለ ቡና ሲደርስ አንድ ሞተር ለመግዛት የሚሆናቸውን ያህል ገንዘብ አያጡም፡፡ ከኬንያ ወደ ከተማው የሚገቡ የኮንትሮባንድ ሞተሮች ደግሞ ዋጋቸው ቅናሽ መሆን ደግሞ ነገሩን ቀለል አድርጓል፡፡ በኮንትሮባንድ ገበያ አንድ ሞተር እስከ 29 ሺሕ ብር ይሸጣል፡፡
አብዛኛዎቹ ሞተረኞች በአሥራዎቹ የዕድሜ ክልል የሚገኙ መሆናቸውን  መገመት አይከብድም፡፡ ዋናው ነገር ሞተሩን ስለመግዛት እንጂ እንዴት መጠቀምና ማሽከርከር ይቻላል ስለሚለው ጉዳይ የሚጨነቅም የለም፡፡ በወጉ ሥልጠና መውሰድና መንጃ ፈቃድ ማውጣትም ቦታ አይሰጠውም፡፡
 የተለየ የሚለማመዱበት ቦታም የለም፡፡ ሁሉም ማለት በሚቻልበት ሁኔታ የተለማመዱት እየወደቁ እየተነሱ፣ እርስ በርስ እየተገጫጩና እግረኛ እየገጩም ነው፡፡ ወደ ሥራው የሚገቡት በቅጡ መንዳት ሳይችሉ፣ የተለያዩ ቴክኒኮችን ሳያውቁ ነው፡፡ ‹በእንቅርት ላይ ጆሮ ደግፍ› እንዲሉ ብቃቱ ሳይኖራቸው ነገር ግን ትርዒት ለማሳየት የሚሞክሩም ያጋጥማሉ፡፡ ሁኔታው በሕይወት የመቆመር ያህል ነው፡፡ ሠርተው ከሚያተርፉት ገንዘብ ውጪ ሌላ አያሳስባቸውም፡፡ አቧራ ለመከላከል ግንባራቸው ላይ ሸብ ከሚያደርጉት ስካርቭ ውጪ እንደ ሔልሜት ያሉ አደጋ መከላከያዎችን እንኳ አይጠቀሙም፡፡
የችግሮቹ መደራረብ ከተማዋ ከፍተኛ የትራፊክ አደጋ እንድታስተናግድ አድርጓል፡፡ ‹‹በሞተር አደጋ ስንት ሰው አለቀ! አደጋ በየቀኑ ነው የሚደርሰው›› አለ ተሰማ (ስሙ ተቀይሯል) በማጋነን እጁን አፉ ላይ አድርጎ፡፡ በቅርበት የሚያውቃቸው ጓደኞቹ ሁሉ ተገቢውን ሥልጠና ሳይወስዱ፣ በቂ ክህሎት ሳይኖራቸው ሞተረኛ ሆነዋል፡፡
እሱም በአንድ ወቅት የሞተር ሳይክል ባለቤት ነበር፡፡ እንደ ማንኛውም የአካባቢው ሰው በኮንትሮባንድ ገብቶ በዝቅተኛ ዋጋ የሚሸጥ ሞተር ነበር የገዛው፡፡ የተለማመደውም ያለማንም ዕርዳታ እየተጋጨ፣ እየወደቀና እየተነሳ በራሱ ነው፡፡ መንጃ ፈቃድ የለውም፣ ሞተሩም ሰሌዳ አልነበረውም፡፡
 ይኼ ግን እሱንም ሆነ ደንበኞቹን የሚያሳስብ አልነበረም፡፡ ዋናው ጉዳይ የሞተር ሳይክል ባለቤት ሆኖ መገኘት ነው፡፡ ለዳዬ ከተማ ወጣቶች ሞተር መተዳደሪያቸው፣ አለኝ የሚሉት ሀብታቸው፣ ከዚያ ሲያልፍም መኩራሪያቸው ነው፡፡ ነገር ግን ተገቢውን ጥንቃቄ ስለማያደርጉ ብዙዎቹ ለትራፊክ አደጋ ተጋላጭ ናቸው፡፡
ተሰማም በተለያዩ ጊዜያት የሞተር አደጋ አጋጥሞት ያውቃል፡፡ የማይረሳው ግን የፊት ጥርሱን ያጣበትን ነው፡፡ አደጋው በደረሰበት ወቅት እየተጋጨ እየወደቀና እየተነሳም ቢሆን መስመሩን ጠብቆ ማሽከርከር ለምዶ ነበር፡፡ ይሁንና ሌሎች አዲስ ለማጅ የሆኑ ሞተረኞች ድንገት መስመር ስተው በመግባት አደጋ የሚፈጠርባቸው አጋጣሚዎች ብዙ ናቸው፡፡ እንዲህ ባለ አጋጣሚ ነበር ተሰማ የማይረሳው አደጋ ያጋጠመው፡፡
ከዓመታት በፊት ነው፡፡ ወደ አንድ ቦታ በሞተሩ እየሄደ ሳለ ድንገት መስመሩን ስቶ ከገባበት ለማጅ ሞተረኛ ጋር  ተላተሙ፡፡ ‹‹ሞተሬ ከእግሬ ሥር በራ ሄደች፡፡ እኔ ደግሞ ወደ ላይ ተወረወርኩኝና በአፍጢሜ ከአስፋልቱ ጋር ተጋጨሁ፤›› ሲል እንደ ፊልም የሚታየው ትውስታውን በስሜት ሆኖ አወሳ፡፡ ሞተር ሳይክሉ መተዳደሪያው፣ ከሌሎች ጓደኞቹ እኩል ሆኖ የሚታይበት መመኪያው ነበረ፡፡ እንዲህ በቅጽበት ሕይወቱን ሊያሳጣው እንደሚችል ቢያውቅም ሞተረኛ መሆኑ ያኮራው ነበር፡፡
ብዙም ሳይጠቀምበትና ወረቱ ሳይወጣለት የቅርብ ጓደኛው ለሥራ ተውሶት በዚያው ሞተሩን ይዞ ጠፋ፡፡ ሰሌዳ የለው፣ ሌላ የተመዘገበ ሕጋዊ መረጃ የለው፣ ሞተሩን መልሶ ማግኘት አስቸጋሪና የማይታሰብ ሆነበት፡፡ እንዲህ ያለ አጋጣሚ ሊከሰት እንደሚችል አልጠረጠርም ነበር፡፡ ገዝቶ ለመተካትም ሆነ በሌላ ሥራ ለመሰማራት አልቻለም፡፡ ከሞተሩ የቀረው ነገር ቢኖር ገላው ላይ ያሉት ጠባሳዎችና የወለቀው የፊት ጥርሱ ብቻ ነው፡፡ ‹‹መቼም የሚገኝ አይመስለኝም›› ብሎ ያደፈ ሽርጡን አስተካክሎ ተከናንቦ ዓይኑን አስፋልቱ ላይ ውር ውር ወደሚሉት ሞተረኞች ላከ፡፡
በአካባቢው የሚገኙ ሆስፒታሎች የትራፊክ አደጋ ሰለባ በሆኑ ታካሚዎች መጨናነቃቸውን ነዋሪዎቹ ይናገራሉ፡፡ ምን ያህል እውነት መሆኑን ለማረጋገጥም በቅርበት ወደ ሚገኘው ዳዬ የመጀመርያ ደረጃ ሆስፒታል ለመሄድ ወሰንን፡፡ ሌላ የትራንስፖርት አማራጭ ባለመኖሩ ሞተረኛ ለመያዝ ተገደድን፡፡ የሚሠሩበት ወጥ የሆነ ታሪፍ የላቸውምና በ20 ብር ሊያደርሰን ተስማማን፡፡
ሞተሩ ላይ ከመፈናጠጣችን በፊት በጀርባችን አዝለን የነበረው ቦርሳ ቦታ እንዳይዝ ሞተረኛው ተቀብሎን እንደ ሕፃን ልጅ በደረቱ አዙሮ አነገተው፡፡ ከዚያም በአንድ ሞተር ላይ ሦስት ሆነን በአቋራጭ መንገድ ጉዞ ጀመርን፡፡ መንገዱ ወጣ ገባና ለጉዞ የማይመች ዓይነት ነው፡፡ በተለይ መንገዱ ላይ የነበረችውን የፍሳሽ ማስወገጃ ቦይ ስናልፍ የምንወድቅ መስሎን ነበር፡፡ አደጋ ሳይደርስብን እንወርድ ይሆን በሚለው ሐሳብ ስለተያዝን እንደ ጢስ የሚበነው አቧራ አልታወቀንም፡፡ ከአፍታ በኋላ ግን ተላመድነው፡፡ ጭንቀቱም ረገብ አለልን፡፡
በሃያዎቹ መጀመርያ ላይ የሚገኘው ሞተረኛው ሽብሩ (ስሙ ተቀይሯል) ይባላል፡፡ ሁለት ሞተሮች አሉት፡፡ አንዱን የሚይዝለት ጓደኛው ነው፡፡ እሱ የያዛት ደግሞ ከቀናት በፊት የገዛት አዲስ ሞተሩን ነው፡፡ ሁለቱም ሞተሮቹ ሰሌዳ የላቸውም፡፡ ሞተር መንዳት ከጀመረ ዓመታት ቢያስቆጥርም እስካሁን መንጃ ፈቃድም  አላወጣም፡፡ የማውጣት ሐሳብ ያለውም አይመስልም፡፡
 ‹‹አንድ ሞተር ታርጋ ካለው ጥፋት ሠርቶ ከትራፊኮች ማምለጥ አይቻልም፡፡ በቀላሉ ሊይዙንና ሊቀጡን ይችላሉ፡፡ ታርጋ ከሌለው ግን ማምለጥ ቀላል ነው፡፡ ለዚህም ሁሉም ሞተሮች ታርጋ የላቸውም፡፡ ታርጋ ያላቸው ባለ ሦስት እግር ባጃጆች ናቸው፡፡ እነሱም በሆነው ባልሆነው ስለሚቀጡ ተማረዋል፤›› ሲል ሰሌዳ ማውጣት በቀላሉ ለቅጣት ያጋልጣል ብሎ ስለሚያምን ሞተሩን ሕጋዊ የማድረግ ፍላጎት እንደሌለው ይናገራል፡፡
ትርፍ መጫን ከ800 እስከ 1000 ብር የሚያስቀጣ ቢሆንም የዳዬ ሞተረኞች ግን ትርፍ ያለመጫን የሚያስቀጣ እስኪ መስል ድረስ፣ በዕድሜ የገፉ አዛውንቶችን ሳይቀር ደራርበው ጭነው ይከንፋሉ፡፡ ነገር ግን ትራፊክ የማይኖርባቸው አቋራጭ መንገዶችን ስለሚጠቀሙ የሚቀጡት ከስንት አንዴ ነው፡፡ ‹‹ትራፊኮች አስፋልት ላይ ብቻ ነው የሚሆኑት፡፡ እኛ ደግሞ ትርፍ ስንጭን የውስጥ ለውስጥ መንገዶችን እንጠቀማለን፤›› ሲል ከትራፊኮች ጋር የሚያደርጉትን ድብብቆሽ ሽብሩ ይገልጻል፡፡
እንዲህ ሕጉን ተላልፈው የሚያሽከረክሩበት ሁኔታ አይቀጡ ቅጣት እየቀጣቸው ይገኛል፡፡ ነገር ግን በእሳት የመጫወትን ያህል ከባድ ከሆነው ድርጊታቸው የመታረም ፍላጎት የላቸውም፡፡ ‹‹በማንኛውም ሰዓት አደጋ ሊያጋጥም ይችላል፡፡ እኔ ተጠንቅቄ ብነዳ ሌላው አይጠነቀቅም፡፡ ከለማጅ ጋር ድንገት ልላተም እችላለሁ፡፡ ስለዚህም ከቤት ስወጣ ሁሌም እፀልያለሁ፡፡ ሌላ ምንም ማድረግ አይቻልም፤›› የሚለው ሽብሩ በአንድ ወቅት ወደ ትምህርት ቤት በመሄድ ላይ ያለን አንድ ታዳጊጊ ክፉኛ ገጭቶ እንደነበር ያስታውሳል፡፡
እንዲህ ያሉ አጋጣሚዎች አብዛኛውን ጊዜ በአሽከርከሪውና በተጎጂው ወገን መካከል በሚደረግ ድርድር ይቋጫል፡፡ ሽብሩም በወቅቱ ለታዳጊው ቤተሰቦች 5,000 ብር ካሳ በመስጠቱ ጉዳዩ ወደ ሕግ ሳይደርስ እንዲቀር ማድረጉን ይናገራል፡፡
ዕድለኛ ሆኖ እስካሁን በራሱ ላይ አሰቃቂ አደጋ ባያጋጥመውም ጥቂት የማይባሉ እንደሱ ያሉ ሞተረኛ ጓደኞቹ በትራፊክ አደጋ ለቀላልና ከባድ አካል ጉዳት ተዳርገዋል፡፡ አንድ የቅርብ ጓደኛውን ደግሞ በሞት ተነጥቋል፡፡ ሪፖርተር ባነጋገረው ወቅትም ሌላ ጓደኛው አለታ ወንዶ በሚባል ቦታ በደረሰበት የግጭት አደጋ ሕይወቱን አቷል፡፡
‹‹በአካባቢው ከሚታሰበው በላይ የሞተር አደጋዎች ይበዛሉ፤›› ያሉት በዳዬ የመጀመሪያ ደረጃ ሆስፒታል ድንገተኛ ክፍል አስተባባሪው ዶ/ር ሔኖክ ደስታ ናቸው፡፡ ቢያንስ በቀን ሁለት አዳዲስ የትራፊክ አደጋ የደረሰባቸው ሰዎች ለሕክምና ወደ ሆስፒታሉ ይሄዳሉ፡፡ በጥንቃቄ ስለማያሽከረክሩ አደጋ መከላከያ ሔልሜት ስለማያደርጉ በቀላል ግጭት ለከባድ ጉዳት እንደሚዳረጉ ዶ/ር ሔኖክ ገልጸዋል፡፡
‹‹ከከፍተኛ የጭንቅላት ጉዳት ከደረሰባቸው ጀምሮ የሥሥ ጡንቻዎች ጉዳት የደረሰባቸው ታካሚዎች ወደ ሆስፒታሉ ይመጣሉ፤›› የሚሉት ዶክተሩ በሆስፒታሉ አቅም የሚቻላቸውን የመጀመሪያ ዕርዳታ ካደረጉላቸው በኋላ ከአቅም በላይ የሆኑትን ወደ ዲስትሪክት ሆስፒታል እንደሚልኩ ይናገራሉ፡፡
በሆስፒታሉ ማገልገል ከጀመሩበት ጊዜ ጀምሮ የተለያዩ አሰቃቂ የትራፊክ አደጋ የደረሰባቸውን ሰዎች አክመዋል፡፡ ከእነዚህ መካከል ሁሌም እንደ አዲስ ከፊታቸው የማይጠፉትን እንዲህ አስታውሰዋል፡፡
አንድ ሞተረኛ መስመሩን ስቶ በእግረኛ ላይ የግጭት አደጋ ያደርሳል፡፡ በግለሰቡ ላይ የደረሰው አደጋ ቀላል አልነበረም፡፡ ከዚህ ቀደምም አይተውት የማያውቁት ዓይነት ነበር፡፡ በደረሰው ግጭት እግረኛው የግንባሩ ሥጋ ሙሉ ለሙሉ ተነሳ፡፡ በሰውየው ላይ የደረሰውን ጉዳት ዶ/ር ሔኖክ ሲያዩ ለማከም እስኪቸገሩ ደንግጠው ነበር፡፡
ሌላው ተሳፋሪ ጭኖ ሲበር በነበረ ሞተረኛ ላይ ያደረሰው አደጋ ነው፡፡ አደጋው የተከሰተው ፍሬን በመበላሸቱ ነበር፡፡ እንደ አጋጣሚ ሆኖ ፍሬን እምቢ ያላቸው አደገኛ ቦታ ላይ ነበር፡፡ ሞተሯ ቁልቁል ከፊታቸው ወደ ነበር ሐይቅ ተወረወረች፡፡ ነገሮች በቅፅበት እንዳልነበሩ ሆኑ፡፡ ከመንገደኛው የበለጠ ጉዳት የደረሰበት በአፍጢሙ ሐይቅ ውስጥ የወደቀው ሞተረኛው ነበር፡፡ የፊት ጥርሶቹ ድዱ ውስጥ ተቀበሩ፡፡ በሞተር አደጋ አንጎላቸው የፈሰሰና ሌላም አሰቃቂ አደጋ የደረሰባቸው የሞት አፋፍ ላይ ሆነው ወደ ሆስፒታሉ የሚላኩ በየጊዜው እንደሚያጋጥማቸው ተናግረዋል፡፡
 ስለትራፊክ አደጋ እየተንገፈገፉ የሚናገሩት ዶ/ር ሔኖክ ራሳቸው ቀላል የሚባል ቢሆንም በአንድ ወቅት መስመር በሳተ ሞተር ተገጭተው እንደነበር ያስታውሳሉ፡፡
‹‹በብዛት የሚያሽከረክሩት ሕፃናት ናቸው፡፡ ሞተሩን የሚገዙትም የወላጆቻቸውን መሬት፣ ከብትና ቡና አሽጠው ነው፤›› የሚሉት የሆስፒታሉ ሥራ አስኪያጅ አቶ በረከት አመሎ ብዙዎቹ ሞተረኞች የተለያዩ ቴክኒኮችን እንደማያውቁና የተወሰኑትን በግላቸው ለማስተማር ሞክረው እንደነበር ተናግረዋል፡፡
እንደ አቶ በረከት ያሉ አንዳንድ የከተማው ነዋሪዎች ሥልጠና የወሰዱት በከተማው በሚገኘው በብቸኛው በሲዳማ ኔት የአሽከርካሪዎች ማሠልጠኛ ተቋም ነው፡፡ ድርጅቱ መሀል ከተማ ውስጥ የሚገኝ ቢሆንም ብዙዎቹ የሚያውቁት አይመስልም፡፡ ግቢውም ቢሆን ትምህርት ቤት አይመስልም፡፡ ፀጥ ረጭ ያለ ነው፡፡
 የትምህርት ቤቱን ዳይሬክተር ወጣት ኃይሉ ሀዬሶን ለማግኘት እየተጣራን እስከ ድርጅቱ የኋለኛው በር ድረስ መግባት ነበረብን፡፡ ከአንድ የሥራ ባልደረባቸው ጋር የተለመዱ የኮምፒውተር ጌሞችን ሲጫወቱ ነበር ያገኘናቸው፡፡ ከሁለቱ በስተቀር ግቢ ውስጥ ሌላ ማንም አልነበረም፡፡
 ማሠልጠኛ ተቋሙ ሥራ የጀመረው 2007 ዓ.ም. ላይ ነበር፡፡ ሥልጠናው በ15 ቀን የመስክ፣ በአራት ቀን የኮምፒውተር እንዲሁም በሰባት ቀን የክፍል ትምህርት የሚጠናቀቅ ሲሆን አጠቃላይ ክፍያው 1,600 ብር ነው፡፡ ምንም እንኳን ሥልጠናው ወር ባልሞላ ጊዜ ውስጥ የሚጠናቀቅ ቢሆንም ፍላጎቱ ኖሯቸው የተማሩት በጣት የሚቆጠሩ ናቸው፡፡
እንደ ኃይሉ ገለጻ፣ ማሠልጠኛው ከተከፈተ ጊዜ ጀምሮ በበንሳዳዬ ከሚገኙ ወጣቶች መካከል ሥልጠናውን የወሰዱት 37 ብቻ ናቸው፡፡ ከእነሱም ውስጥ አብዛኛዎቹ በተለያዩ ምክንያቶች ጀምረው ያቋረጡ ናቸው፡፡ የሚያስገርመው ነገር ሥልጠናውን በተገቢው መንገድ አጠናቀው መንጃ ፈቃድ የወሰዱ ሠልጣኞች አራት ብቻ መሆናቸው ነው፡፡ ‹‹ወጣቶቹ ለመማር ፍላጎት የላቸውም፡፡ ይኼንንም በተለያዩ ጊዜያት ሪፖርት አድርገናል፤›› ይላል፡፡
ሳጅን ልባርጌ ጫሚሶ የዳዬ ከተማ የትራፊክ ቡድን መሪ ናቸው፡፡ እሳቸው እንደሚሉት፣ በዳዬ ከተማ ያለው የባለ ሁለት ጎማ ባጃጆች ብዛት 332 ነው፡፡ ይሁንና ከተማው በዙሪያው ላሉ አምስት ወረዳዎች (አርበጉና፣ ጭራ፣ አሮሬሳ፣ ቦና፣ ቦርሳ) ማዕከል በመሆኑም በወረዳዎቹ ያሉት እስከ 7,000 የሚደርሱ ሞተሮች በሙሉ ውሏቸው በዳዬ ነው፡፡
በከተማው በብዛት የሚደርሰው የትራፊክ አደጋ በሞተሮች የሚደርስ ነው፡፡ የሕግ ግንዛቤ ዕጥረት ዋናው ችግር ነው፡፡ አደጋ በብዛት የሚከሰተውም በሳምንት ውስጥ ባሉት ሁለት የገበያ ቀናት ነው፡፡ በእነዚህ ቀናት የትራፊክ ፍሰቱን ለመቆጣጠር ያለው የትራፊክ ፖሊስ ኃይል ብቻ በቂ ባለመሆኑ የፀጥታ ተቆጣጣሪዎች ጭምር በሥራው እንደሚሠማሩ ሳጅን ልባርጌ ተናግረዋል፡፡
ችግሩን ለመቅረፍ በማኅበር በማደራጀት (ስምንት ማኅበራት አሉ) በየ15 ቀኑ የአሽከርካሪዎች ሥልጠና ይሰጣል፡፡ ከፍጥነት በላይ እንዳያሽከረክሩ፣ ትርፍ እንዳይጭኑ፣ ከመስመር ወጥተው እንዳያሽከረክሩና በመሳሰሉት ዙሪያ ነው ሥልጠናው የሚያጠነጥነው፡፡ ይሁንና በሥልጠና ያገኙትን ተቀብሎ ሥራ ላይ ከማዋል አንፃር ትልቅ ክፍተት አለ፡፡ ‹‹ልጆቹ ገና ወጣትና ትኩስ ኃይል ናቸው፡፡ የመቀበል ዕድላቸው ግማሽ በግማሽ ነው፤›› ሲሉ ሳጅን ልባርጌ ክፍተቱን ለመሙላት የሚደረገው ጥረት በሚፈለገው መጠን ፍሬያማ እየሆነ እንዳይደለ ተናግረዋል፡፡
‹‹ልጆቹ ግንዛቤ የላቸውም፡፡ በግድ እንደ ወንጀለኛ ተጎትተው ነው የሚማሩት፡፡ በዚህ ሲባሉ በዚያ የሚያመልጡ ናቸው፤›› በማለት ያለው የግንዛቤ ክፍተት ችግሩን ለመቅረፍ ፈተና እንደሆነ ይናገራሉ፡፡
እንደ እሳቸው ገለጻ፣ በከተማው የተንሰራፋውን ሰሌዳ አልባ ባጃጆችን የማሽከርከር ባህል በሕጋዊ ለመቀየር እንቅስቃሴ ተጀምሯል፡፡ መንግሥት ለባጃጆቹ ታርጋ ለመስጠት መረጃ ጠይቆን ሠተናል፡፡ የተወሰኑት ሞተሮች አሽከርካሪዎች መንጃ ፈቃድ እንዲያገኙ ተደርጓል፡፡
አሶሴሽን ፎር ሴፍ ኢንተርናሽናል ሮድ ትራቭል የተባለ ድርጅት በቅርቡ ባወጣው ሪፖርት፣ በየዓመቱ 1.3 ሚሊዮን የሚሆኑ ሰዎች በትራፊክ አደጋ ሕይወታቸውን ያጣሉ፡፡ ይህም በየቀኑ 3,257 ሰዎች በትራፊክ አደጋ ይሞታሉ ማለት ነው፡፡ በአብዛኛዎቹ የአደጋው ሰለባዎች ወጣች ናቸው፡፡ አመዛኙ አደጋ የሚመዘገበውም በታዳጊ አገሮች ነው፡፡ ቀዳሚዋ ደግሞ አፍሪካ ነች፡፡
 አፍሪካ ከሌሎቹ የዓለም ክፍሎች በተለየ 24 በመቶ ለአደጋው ተጋላጭ ነች፡፡ 90 በመቶ የሚሆነው አደጋ የሚከሰተውም በአፍሪካ ነው፡፡ ይሁንና ከሌላው ዓለም አንፃር በአፍሪካ ያለው የተሽከርካሪ ብዛት በጣም አነስተኛ ነው፡፡ ለመቶ ሰዎች ያለው የተሽከርካሪ ድርሻ ከአንድ በመቶ ያነሰ ነው፡፡
በአውሮፓ አገሮች በ100,000 ተሽከርካሪዎች የሚደርሰው አደጋ ሁለት ብቻ ነው፡፡ በአፍሪካ ለምሳሌ በኬንያ በ100,000 ተሽከርካሪዎች 19 አደጋዎች ይደርሳሉ፡፡  በትራፊክ አደጋ ብዛት ከዓለም 12 ደረጃ ላይ በምትገኘው ኢትዮጵያ ደግሞ በ10,000 ተሽከርካሪዎች 60.4 አደጋዎች ይደርሳሉ፣ከአመታት በፊት በ 10000 ተሸከርካሪዎች 124 አደጋዎች ይመዘገቡ ነበር፡፡
 በአገሪቱ የሚከሰቱት 68.3 በመቶ የሚሆኑት አደጋዎች በተመቹ መንገዶች የሚፈጠሩ ናቸው፡፡ አብዛኛው አደጋ የሚደርሰውም በአሽከርካሪው ስህተት ነው፡፡ 85.9 በመቶ በአሽከርካሪው፣ 3.3 በመቶ በተሽከርካሪ የቴክኒክ ብቃት ጉድለት፣ 2.8 በመቶ በእግረኛ ችግር እንዲሁም 0.7 በመቶ ደግሞ በመንገድ ችግሮች የሚከሰቱ ናቸው፡፡ አብዛኛዎቹ አደጋዎች የሚከሱቱባቸው ምክንቶች የአሽከርካሪው የሥነ ምግባር ጉድለት ማለትም፣ በፍጥነትና በቸልተኝነት ማሽከርከር፣ የሥልጠና መጓደልና የመሳሰሉት ናቸው፡፡
ጠጥቶና ቅሞ ማሽከርከር፣ በቂ እረፍት ሳያገኙ ለሰዓታት መንዳት፣ እንዲሁም በተለያዩ ምክንያቶች የመንገዶች መዘጋት፣ የመንገድና የትራፊክ መብራቶች አለመኖር በኢትዮጵያ የብዙዎችን ሕይወት እንዳልነበር እያደረገ ለሚገኘው የትራፊክ አደጋ መንስዔ ናቸው፡፡
አቶ ዮሐንስ ለማ፣ በፌዴራል ትራንስፖርት ባለሥልጣን የመንገድ ደኅንነት ትምህርትና ግንዛቤ ዳይሬክቶሬት ዳሬክተር ናቸው፡፡ እሳቸው እንደሚሉት፣ በ2008 ዓ.ም. ብቻ ከ4,300 በላይ የሚሆኑ ሰዎች በትራፊክ አደጋ ሕይወታቸው አልፏል፡፡ ከ12,000 በላይ ደግሞ ለቀላልና ለከባድ የአካል ጉዳት ተዳርገዋል፡፡ በዚሁ ዓመት በትራፊክ አደጋ ከ600 ሚሊዮን ብር በላይ የሚገመት ንብረት ወድሟል፡፡ በአገሪቱ ዓመታዊ ጠቅላላ ምርት ላይ እስከ አንድ በመቶ ኪሳራ እንደሚያደርስ ይገመታል፡፡
ከፍተኛ የትራፊክ አደጋ የሚመዘገበውም በኦሮሚያ፣ በአማራ፣ በትግራይ፣ በደቡብ ብሔር ብሔረሰቦችና ሕዝቦች ክልል እንዲሁም በአዲስ አበባ  ነው፡፡ የተጠናከረ የቁጥጥር ሥርዓት አለመኖር፣ ያለው የትራፊክ ፍሰት ከፍተኛ መሆንና የመንገድ አለመመቸት በክልሎቹ እየታየ ላለው ከፍተኛ የትራፊክ አደጋ መመዝገብ ዋነኞቹ ምክንያቶች ናቸው፡፡
በእነዚህም ምክንያቶች እየተከሰተ ያለው የትራፊክ አደጋ በየቀኑ በርካቶችን ለሞት፣ ለቀላልና ለከባድ የአካል ጉዳት እየዳረገ ይገኛል፡፡ የጤና ተቋማቱ የድንገተኛ ሕክምና መስጫ ክፍሎች አሰቃቂ የትራፊክ አደጋ በደረሰባቸው ሰዎች እንዲሞላ እያደረገ ይገኛል፡፡ የአደጋው ሰለባዎች ራሳቸውን ችለው እንዳይንቀሳቀሱ፣ ሠርተው እንዳይኖሩ፣ ከቤተሰቦቻች ጋር እንዲቸገሩ ሆኗል፡፡ እንደወጡ የቀሩም ብዙ ናቸው፡፡
የትራፊክ አደጋ አይደርስብኝም ጠንቃቃ ነኝ ብሎ እምነት ማሳደር ከማይቻልበት ደረጃ ላይም ተደረሧል፡፡ ለዚህም መስመር ስተው በሰዎች መኖሪያ ቤቶች ላይ የሚወጡ ተሸከራካሪዎችን መመልከት በቂ ነው፡፡ የአደጋው አስከፊነት ወላጆች ተረጋግተው እንዳይኖሩ አድርጓል፡፡ የመኪና ድምፅ በሰሙ ቁጥር ልጄን ብለው የሚበረግጉ ብዙ ናቸው፡፡ በትራፊክ አደጋ ቤተሰቦቻቸውን ያጡና አዕምሯቸውን የሳቱም ያጋጥማሉ፡፡
አደጋውን ካደረሱ በኋለ በዚያው የሚሰወሩ አሽከርካሪዎች መኖር ደግሞ እስከቅርብ አመታት ድረስ ተጎጂዎች ተገቢውን ህክምና እንዳያገኙ ያደርግ ነበር፡፡ ይህ የሦስተኛ ወገን ኢንሹራንስ አገልግሎት ከተጀመረ በኋላ መልክ ይዟል፡፡ ሥርዓቱ በሚፈቅደው መጠን በድንገተኛ ሕክምና 2,000 ብር በተመላላሽ ለሚታከሙ ደግሞ እስከ 40,000 ብር የሚደርስ ህክምና ተጎጂዎች ያገኛሉ፡፡
 ይህ በመላው አገሪቱ ለሚገኙ የመንግሥትም ሆነ የግል ሆስፒታሎች የትራፊክ አደጋ የደረሰባቸውን ዓለምንም ቅድመ ሁኔታ እንዲያክሟቸው የሚያስገድድ ነው፡፡ የመድን ፈንድ አስተዳደር ኤጀንሲም ተገቢውን በጀት ይዞ ገንዘብ እያሠራጨ ይገኛል፡፡ ይሁንና በግንዛቤ ችግር ኦሮሚያ፣ ሶማሌ፣ አፋር፣ ቤንሻንጉል ጉምዝ፣ ጋምቤላ ፈንዱን በተገቢው እየተጠቀሙት አለመሆኑን በመድን ፈንድ አስተዳደር ኤጀንሲ የለውጥ ሥራ አመራርና መልካም አስተዳደር ኃላፊ አቶ ዳዊት አያሌው ይናገራሉ፡፡
በቅጽበት ጊዜ ውስጥ የብዙዎችን ሕይወት እንዳልነበር እያደረገ የሚገኘው የትራፊክ አደጋን ለመቆጣጠር የተለያዩ ሥራዎች እየተሰሩ ይገኛሉ፡፡ ነገር ግን እያደረሰ ካለው ችግር አንፃር እየተሰሩ ያሉት ስራዎች በቂ አለመሆናቸውን ብዙዎች ይስማማሉ፡፡ ይህንን አገራዊ ችግር ለመቆጣጠር በኤችአይቪ ላይ የተደረገውን ዓይነት ጠንካራ ዘመቻ እንደሚያስፈልግ ጠቅላይ ሚኒስትሩ ጥር 4 ቀን 2009 ዓ.ም. ከፓርላማ አባላት ለቀረበላቸው ጥያቄ ምላሽ በሰጡበት ወቅት ገልጸዋል፡፡
ከጥር 18 እስከ ግንቦት 2009 ዓ.ም. የሚቆይ የትራፊክ አደጋን መቀነስ አላማው ያደረገ አገራዊ ንቅናቄም ተጀምሯል፡፡ በሁለተኛው የዕድገትና ትራንስፎርሜሽን የበጀት አመትም በ10,000 ተሽከርካሪዎች የሚደርሰውን አደጋ ወደ 21 ዝቅ ለማድረግ ዕቅድ ተይዞ እየተሰራ ይገኛል፡፡
ይሁንና እንደ ዳዬ ያሉ የተለየ የትራፊክ ችግር ባለባቸው ቦታዎች የተለየ ትኩረት አድርጎ መሥራት ግድ ይላል፡፡ በተጨማሪም በዳዬ የሚታየው ነገር በመላ አገሪቱ የትራፊክ ሥርዓት እንዲከበር የተለያዩ ቁጥጥሮችን ማድረግ ብቻ ሳይሆን የትራፊክ ሕግ በወሬ እንጂ በተግባር በማይታወቅባቸው ቦታዎች እንዲከበር ከዜሮ መጀመር እንደሚያስፈልግም የግድ እንደሚል ጥርጥር የለውም፡፡

Image result for sidama and ethiopian the emergence of the mekane yesus church in sidama
Photo @ Source
Abstract [en]
The present work belongs to local African church history and international mission history.The author shows why and how the Sidama people in south Ethiopia became part of theevangelical movement. During the last hundred years this group has experienced a lot ofchanges, incorporated in the greater Ethiopia, being influenced by the internationalmissionary movement, occupied by an European power and becoming a part of themodernising movement.

As a result of all the changes and impulses the people faced, the Sidama to a great extendturned away from their traditional worldview and practices including their religion andaccepted the Christian Evangelical faith.

The origin and the development that led to the foundation of the Ethiopian EvangelicalChurch Mekane Yesus in Sidama are described, as part of the local church history. Theauthor wants to underline how political, social and cultural presuppositions paved the wayfor the church. On the other hand the Christian message through the evangelical movement had an impact on the political, social and cultural development in Sidamaland. Obviously the Sidamas used the missionary movement as a vehicle for progress.

On the basis of literature, archive studies and field research the author describes how theSidama people, in spite of strong opposition from the Ethiopian Orthodox Church and locallandlords, welcomed and shaped an Ethiopian evangelism including education as well ashealth programmes.

Please read more here